म र मेरो दादाको प्रेम

म घरकी कान्छी छोरी, लाडप्यार पाएर हुर्किएकी सबैले मलाई जिद्दी छे भन्थे, सबैले । मलाई औधी माया गर्थे त्यसैले त म जिद्दी थिएँ होला । मायाँले मान्छेलाई जिद्दी बनाउने क्षमता राख्छ, मायाँले मान्छेलाई पागल बनाउने क्षमता पनि राख्छ हो मायाँले सब थोक गर्ने रहेछ । कति शक्तिशाली है यो माया भन्ने सानो शब्द । ठुलो संवेग बोकेको मायाँको अगाडि सब चिज फिक्का हुने रहेछ । आफ्नै धराताल पनि बिर्साउने रहेछ । मैले पनि आफ्नो धराताल बिर्सिँदै गएँ, बिर्सिएँ आफ्नो कर्तव्य, बिर्सिएँ आफू को हुँ भन्ने अवस्था, म अन्धी बन्न पुगेँ बिस्तारै । मायाँ नै त होला त्यो भावना जुन ममा हावी हुँदै गयो र मलाई मार्न खोज्दै छ आज आएर ।

मेरो प्रिय मान्छे, मेरो दाइ हजुरलाई कसरी व्यक्त गरूँ म हजुरलाई कति धेरै मायाँ गर्थेँ भनेर । अँ बहिनीले दाजुलाई मायाँ गर्नु त स्वाभाविक नै हो तर मेरो मायाँ त्यो मायाँ थिएन जुन छोरी र बाबुबिचको होस्, जुन दाजु र बहिनीबिचको होस् । मेरो हजुरप्रतिको मायाँ त यस्तो थियो जुन दिन हजुरले मेरो कन्यदान गरिदिनुभयो त्यस दिन झन् हजुरप्रतिको भावना उत्कर्षमा पुग्यो ।

***

त्यो समय २०७५ को हो दिन महिना त मैले बिर्सिएँ । मिल्थ्यो भने त यो क्षणलाई नै मनको क्यानभासबाट मेटिदिन्थेँ; जसरी एउटा बालकले सहजै मेट्छ आफ्नो पानामा कोरिएको बिग्रेको चित्र । ठिक त्यो दिन मेरो जिन्दगीले रूप फेऱ्यो रुखले पातहरू फेरेझैँ फरक यत्ति थियो रुखका पातहरू फेरि झरेर नयाँ पात फेरिन्छ तर रुख नामक मेरो जीवनमा त्यही पात बसिरह्यो अचल भए

भरतपुरमा नयाँ घर बनाएपछि अङ्कलआन्टीले हामी सब परिवारलाई घर पूजाका लागि बोलाउनुभयो तर त्यस दिन हामी दुई दाजुबहिनी गएनौँ । “लौ घर हेरेर बस्नू है, हामी पर्सि फर्किन्छौँ ।” भन्ने नै त्यो दिनको बुबा मम्मीको अन्तिम वाक्य थियो । टिभीमा स्पोर्ट्स च्यानल हेरिरहेको दाइ हजुरले केवल टाउको मात्र हल्लाएर बुबामम्मीलाई बिदा गर्नुभयो मैले पनि हुन्छ ढुक्क भएर जानू भनेर भनेँ ।

दिनको त्यस्तै दुई बज्दै थियो, जेठ महिनाको गर्मी मौसममा बुटवलको घाम प्रचण्डसँग चर्किएको थियो ।

मेरो कलेजले पनि एक हप्ताको गर्मी बिदा दिएको थियो । हजुरलाई पनि थाहा छ नै होला त्यति वेला म नर्सिङ अन्तिम वर्षको पढाइमा थिएँ अनि हजुर चाहिँ आइटीबाट ब्याचलर सकेर बुटवलकै एन्सेल सेन्टरको सेक्युरिटी हेर्नुहुन्थ्यो । सबै कुरा राम्रो नै थियो केही समय, जब गरेर हजुर पनि बाहिर जाने सोच्मा हुनुहुन्थ्यो । यता म पनि बुटवलकै क्रिम्सन मेडिकल कलेजमा इन्टर्न गर्ने सोचमा थिएँ ।

मेरा सोचहरू धेरै थिए, रहरहरू औँलामा अटाउँदैन थिए । म आफ्नै मनको उढानमा व्यस्त थिएँ ।

म भर्खर बाइसौँ वसन्त सकेर तेइसौँ वसन्तको व्यग्र पर्खाइमा थिएँ । समयबाट बहिरहेको बतासको स्पर्श पाउदा मात्रै पनि मेरो शरीरले छुट्टै महसुस गर्थ्यो मानौँ म कुनै तलाउमा तैरिरहेकी छु ।

जवानीको जोस त सबैमा हुन्थ्यो तर मैले भने त्यस वेलासम्म कुनै खालको प्रेमिल सम्बन्धमा जोडिएकी थिइनँ । आफ्नो पढाइले नै जिन्दगीको आधा हिस्सा लिन्थ्यो अनि आधा चाहिँ आफैँलाई समय दिनुपर्ने बाध्यताबाट गुज्रिरहेकी थिएँ ।

जीवनमा मायाँ गर्छु भन्दै त धेरै केटाहरू आए गए तर कोही पनि मनको नजिक हुन सकेनन् अथवा मैले नै बनाउन चाहिनँ । जे होस् जिन्दगी शान्त तलाउजस्तै थियो एकदम सुन्दर अनि शीतल ।

त्यही तलाउमा ढुङ्गा हान्ने हिम्मत हजुरको कसरी आयो त्यो मलाई थाहा छैन तर पनि ढुङ्गाको प्रहारबाट एकैक्षणको हलचल पछाडि शान्त हुनुपर्ने त म नै थिएँ, अफसोस जे हुनुपर्थ्यो त्यो हुन सकिनँ ।
***
“कान्छु कफी बनाऊ न है ।” हजुरले मलाई अनुरोध गर्नुभयो । बजिरहेको टेलिभिजनको स्क्रिन झ्याप्प बन्द भयो । हातको रिमोट सोफामा छोडेर हजुर आफू बसेको स्थानबाट मेरो रुमसम्म आउनुभयो ।

म टेबलमा घोत्लिएर किताबमा आँखा गाडिरहेकी थिएँ हजुरको अचानक कफी खाने अनुरोधलाई रोक्न सकिनँ र बसेको चियरबाट उठेर हजुरको अनुहारमा एकै पलक हेरेँ । “यस्तो गर्मी छ कफी खाने र दादा ?” मैले ढोकाबाहिर आउँदै भनेँ । “अँ आज खाऊँ-खाऊँ भयो के त्यसैले ।”

म केही नबोली सरासर भान्सातिर लागेँ । हजुर पनि मेरो पछि-पछि छतको भऱ्याङ उक्लिन थाल्नुभयो ।

भान्सामा छिरेर मैले बिहानको दुध तताएँ र तातेको दुधमा कफी मिसाएर कपमा चम्चाले घोल्न थालेँ, हजुर भने डाइनिङमा बसेर फोन चलाउँदै हुनुहुन्थ्यो ।

कफीकपमा चलायमान मेरा औलाहरू बन्द भए कफी तयार भयो मैले टेबलमा हजुरको अगाडि राखिदिएँ । म आउनसाथ हजुरको मोबाइल स्क्रिन पनि बन्द भयो चलिरहेका औलाहरू पनि रोकिए । हजुरले मलाई एकटकले हेर्दै “बस न कान्छु” भनेर भन्नुभयो ।

म हजुरछेउकै कुर्सीमा बसेँ । बिहान कपालमा लगाएको जिन्जर ओयललाई पखाल्ने टाइम भइसकेको थियो ठिक समयमै हजुरले पनि “कपाल नुहाउने होला नि?” भनेर प्रश्न गर्नुभयो ।

“अँ अब एकैक्षणमा” मैले यत्ति मात्र बोलेँ हजुरले मेरो अनुहारमा घोरिएर हेर्न थाल्नुभयो । हजुरले यसरी एकोहोरो भएर हेर्नुभयो कि मानौँ मेरो अनुहारमा केही लुकेको कुरा खोज्दै हुनुहुन्थ्यो ।

“यस्तो गर्मीमा नि हजुरलाई कहाँबाट कफी खान मन भो नि ?” मैले अनुहारलाई तपाईँको आँखाबाट हटाउने प्रयास गर्दै भनेँ ।

“तैँले बनाको कफी खान मलाई बाह्रै महिना मन पर्छ नि ।” तपाईँको बन्द ओठ केही उघ्रियो । थोरै दाँत देखाएर मुसुक्क हास्नुभयो ।

“जे होस् दाइ चाहिँ मैले ह्यान्डसम नै पाएकी हुँ ।” मैले भनिहालेँ ।

“होर ? म राम्रो लाग्छ तिमीलाई ?” तपाईँ बसेको ठाउँभन्दा अझै नजिक आउनुभो ।

“आफ्नो दाइ कसलाई राम्रो लाग्दैन र !” मैले केही पनि नसोची जवाफ दिएँ ।

“तर तिमी त मेरी बहिनी भएर मात्र होइन यत्तिकैमा नि राम्री लाग्छ । कस्सम कान्छी म तेरो दाइ नभएको भए तलाई गर्लफ्रेन्ड बनाउँथेँ ।” दाइको हाँसो अब भने जोडले निस्कियो यता म लाजले रातोपिरो भएँ ।

“ओइ भन् न बरु तेरो बोइफ्रेन्ड छ कि नाइँ ?” दाइले साउतीको आवाजमा बोल्नुभयो ।

“ह्या दाइ पनि, छैन के । भएको भए त तपाईँलाई सेयर गरिहाल्थेँ नि ।”

“हैन अब कान्छुले कुरो लुकाई कि भनेर हो के ।” त्यसपछि हजुरले मेरो हातमा आफ्नो हातले च्याप्प समाउनुभयो । म थोरै पछि हटेँ तर तपाईँ अझै नजिक हुँदै भन्नुभयो, “हेर त यसको कति मुलायम हात हो । तेरो त शरीर पनि नर्स हुने खालकै छ भन्या ।”

“के नर्स हुन राम्री नै हुन पर्छ र ?” मलाई दाइको यस्तो स्वभाव देखेर केही रिस उठ्यो तर रिसलाई घुटुक्क निल्दै भनेँ ।

“राम्री हुन परेन के कान्छी तर तिमी लास्टै राम्री छौ ।” तपाईँले मेरो अझै प्रशंसा गर्न छाड्नु भएन, बरु झनै मेरो जिउडाल यस्तो उस्तो भन्दै जानुभयो ।

“भयो के अब मेरो दादा, यु आर् अल्सो दि मोस्ट ह्यान्डसम मेन ।” मैले यत्ति भनेर कुर्सीबाट उठ्न खोजेँ तर हजुरले हातमै तानेर कुर्सीमा बसाल्नुभयो ।

“तलाईँ सिग्मन्ड फ्राएडको बारे थाछ ?”

“थाछ नि, साइकोलोजिस्ट हो । किन र ?” मैले तपाईँलाई प्रतिप्रश्न गरेँ ।

“उसले भन्छ कि बाल्यावस्थामा छोरी आफ्नो बाबुप्रति र छोरा आफ्नो आमाप्रति आकर्षित हुन्छ भनेर ।”

“अँ त्यो हो, यसको के काम त अब ?” मैले हजुरलाई फेरि प्रश्न गरेँ ।

“कान्छु तिमीलाई हो जस्तो लाग्छ कि नाइँ ?” हजुरले मलाई ठुलो धर्मसङ्कटमा पार्नुभएको थियो त्यस वेला । मलाई के भनूँ के नभनूँ भयो । म तपाईँको अनुहारमा प्रश्नवाचक चिह्न बनेर चुपचाप बसिरहेँ । अनि आफैँले भन्न थाल्नु ‍भयो ।

“खासमा यो बाल्यावस्थामा मात्र हैन जुन कुनै उमेरमा आकर्षण हुन सक्छ । त्यो पनि सेक्सुवल आकर्षण । अनि यो आफ्नो आमा वा बाबुसँग मात्र हैन आफ्नो दिदीबहिनी र दाजुभाइसँग पनि हुन सक्छ ।” हजुरको यस्तो कुरा सुनेर मेरा गोडा लुगलुगी काम्न थाले । ओठहरू पनि सुकेको महसुस भयो ।

“नियत खराब भएपछि त जोसँग जे नि त हुन्छ नि ।” मैले सुस्तरी भनेँ ।

““यहाँ नियतको कुरो छैन कान्छु । यो त शारीरिक रूपमा हुने आकर्षण हो जसबाट सेक्सुवल डिजायर फुलफिल हुन्छ ।”
“ह्वाट डु यु मिन ?” मैले थोरै चर्को आवाजमा बोलेँ । हजुर भने आफ्नै गतिमा बोल्दै हुनुहुन्थ्यो, “केही टाइम भयो कान्छु म तिमीसँग आकर्षित भएको छु । मलाई भित्रैबाट एक खालको छटपट छ । यो कुरा गर्नु त के सोच्नु पनि पाप हो हाम्रो समाजमा तर पनि तिमीलाई झुटो किन बोलूँ, मैले आजकाल सपनामा तिमीसँग सेक्स गरेको देख्ने गर्छु ।”
दाइ तपाईँको त्यही वाक्य “सपनामा तिमीसँग सेक्स गरेको देख्ने गर्छु”ले मलाई स्तब्ध बनाएको थियो । म एउटा शिक्षित युवती – नजानेझैँ कसरी बनूँ जान्ने झनै कसरी हूँ । मनमा अनगिन्ती कुराहरूले बुर्कुसी मार्न थाले । तपाईँको आशय मैले बुझिसकेको थिएँ तर मैले आफ्नो धर्म छाड्नु हुँदैन थियो । त्यसैले पनि यो कुरा गलत छ दाइ भनेर मैले तपाईँलाई सम्झाउने कोसिस गरिरहेँ गरिरहेँ ।
हजुरले मलाई सुन्नुभयो, एउटा अबोध बालक बनेर । मलाई हेरिरहनुभयो जसरी आमालाई बच्चाले भोक लाग्यो भनेर हेर्छ । र मलाई उल्टो सम्झाउनुभयो, “कान्छु, डर लाग्दै छ मलाई पनि तिमीलाई झनै के भइराको होला म बुझ्न सक्छु । तर पनि हामीले आज यो गर्दा केही फरक पर्दैन । आफैँ सोच न कान्छु, हामी बिहे गर्न लाग्या होर डराउन ।”
प्लिज कान्छु, मलाई जज नगर । मैले जे फिल गर्दैछु त्यो तिमीलाई बताएँ । चाहेको भए मैले तिम्रो रेप गर्न पनि सक्थेँ, तर त्यो नियत म राख्दिनँ । मेरी बहिनीको भविष्यको बारेमा मलाई नि चिन्ता छ । तिमीलाई पनि त सेक्स गर्ने रहर, त्यो फिलिङ्स नभएको त हैन नि । दाइसँग गर्ने भनेर सोच्दिनौ तिमी, मलाई थाहा छ तर पनि कुनै पुरुषसँग गर्ने इच्छा त कहाँ नहुने होर ।”

हजुरले मलाई यसरी पग्लाउनुभयो कि जसरी आइसका ढिक्काहरू घामको तापमा पग्लिँदै जान्छन् ।

मैले बसेकै ठाउँबाट सोच्न थालेँ तपाईँ भने भऱ्याङ ओर्लिएर तलतिर जानुभयो ।

तपाईँको कुरामा तपाईँ सही नै हुनुहुन्थ्यो होला तर पनि यस्तो अपराधभन्दा बढी वजन भएको चिजलाई सहजै कसरी अँगाल्ने भन्ने चिन्ता मेरो मनमा बर्खे भेल बनेर उर्लिरह्यो ।

“हामी बिहे गर्न लाग्या होर डराउन,” हजुरको अगि भर्खरैको वाक्य कानमा तरङ्गित हुँदै थियो, म भने कपाल नुहाउने सोच्दै रुममा आइपुगेँ र टावल समाएर बाथरुम पसेँ ।

बाहिरको तापक्रमले भन्दा हजुरको कुराको तापक्रम चर्को थियो जसले मलाई पूरै पसिना पसिना बनाइसकेको थियो । कपाल नुहाउने भनेर भित्र पसेकी म सम्पूर्ण शरीरलाई चिसो पानीले भिजाएँ ।
शावरको फोर्सले बगिरहेको पानीले तपाईंको कोमल योनाङ्गलाई भिजाउँदै जाँदा, साबुनको फिजले तपाईंको गोरो छालामा चिप्लिँदै जाँदा... र तपाईंको आफ्नै औँलाहरूले पहिलो पटक त्यति गहिरो आनन्द दिँदा, तपाईंको शरीरले कस्तो कम्पन महसुस गर्‍यो होला?
म कल्पना गर्दैछु — तपाईंको हातले आफ्नो स्तनको मुन्टालाई हल्का चिमोट्दै, त्यसपछि तल्लो भागतिर झर्दै, भिजेको र भोक लागेको ठाउँमा औँलाहरू घुमाउँदै... पानीको आवाज र तपाईंको चर्किँदै गएको सासको आवाज मिसिएर कस्तो मादक वातावरण बनेको थियो?
To be continued .....