मेरी श्रीमती - भाग २: यात्राको गहिराइ

भाग २: यात्राको गहिराइ

त्यो सानो स्लिपर कम्पार्टमेन्टको हावा ज्योतिको अत्तर र एक उत्तेजित पुरुषको गन्धले
भारी भएको थियो। विजयको अनुहारमा कुनें अप््यारोपन थिएन; बरु उनी यस्तो सिकारी
जस्तो देखिन्थे जसले भर्खरैं रगतको स्वाद चाखेको छ र अब पूरा शिकार गर्न चाहन्छ। उनी
खुट्टा फैलाएर ढल्के, आफ़ो पाइन्टको स्पष्ट उभारलाई लुकाउने उनले कुनें कोसिस गरेनन्।

म आफ़ो बेडमा फर्किएँ, मेरो मुटुको धड़कन छातीभित्र तीव्र गतिमा धडिकरहेको थियो। मैले एक शब्द पनि बोलिनँ। म झ्यालतिर फर्किएर उनीहरतिर पिन्युँ फर्काएर सुतें, तर आफ़ो मोबाइलको कालो स्क्रिनलाई ऐना जस्ते पारेर उनीहस्को प्रतिबिम्ब स्पष्ट देखिने गरी समातिरहेँ।

"तिमी ठिक त छाँ नि, ज्योति?" विजयले अलि सानो तर अधिकार जमाउने स्वरमा सोधे। "तिमी अलि ... हतास देखिएकी छौं।"

"म ठिक छ," उनले मधुर स्वरमा भनिन, यद्यपि आफ़ो कुर्था मिलाउँदा उनका हातहरू अझें काँपिरहेका थिए। उनले मेरो पिष्युंतिर हेरिन, मानां मबाट कुनें असन्तुष्टिको संकेत खोजिरहेकी थिइन्। तर जब म शान्त र मौन बसिरहें, मैले उनका काँधहर ढिला भएको देखँ। उनको डरको ठाउँ अब एड्रेनालिनले भरिएको एक किसिमको उन्माद र उत्तेजनाले लिँदे थियो।

काठमाडों बाहिरका घुमाउरो पहाडहरु चढ़दा बस हल्लिन थाल्यो। बसको त्यो लयबद्ध हलचलले ज्योतिलाई फेरि विजयको नजिक पुर्याइदियो।

"मुग्लिन पुग्रा अझें धेरै समय लाग्छ," विजयले ज्योतिको कम्मरमा फेरि हात राख्द भने। यस पटक उनले पर्खिएनन्। उनले ज्योतिलाई आफूतिर खिचेर टाँसे। "उता ती 'महाशय' सुन्न चाहन्छन् भने, हामी पनि अलि सहज बनों न त? अब केही बेरमा बत्ती पनि निभ्छ।"

उनले भने जस्तें, केही बेरमें क्याबिनको मुख्य बत्ती निभ्यो र हल्का निलो 'इभिनिड लाइट' मात्र बल्यो। त्यो धमिलो प्रकाशमा, मैले ज्योतिलाई विजयको फराकिलो काँधमा टाउको राखेको देखेँ। उनले बसमा दिइएको पातलो ब्ल्याडकेट (सिरक) तानेर दुवैको काख छोपिने गरी ओढिन्।

त्यो सिरकको ओतमा, मैले विजयको हात चलेको देखेँ। ज्योतिको मुखबाट एक मधुर सुस्केश निस्कियो। मोबाइलको स्क्रिनमा मैले उनका आँखाहरू बन्द हुँद गरेको स्पष्ट देख सक्थेँ।

विजयको हात अब शान्त थिएन। कुर्था बाहिरबाटे कपडा हलचल भएको देख सकिन्थ्यो। उनले ज्योतिको तिघ्रा माडन थाले र उनका औलाहर बिस्तारै सलवारको भित्रतिर छिर्न खोन्दे थिए। ज्योति अनियन्त्रित हुन थाल्यो-उनको लामो सासको आवाज शान्त क्याबिनमा सुन्न सकिन्थ्यो।

"तिम्रो छाला कति नरम छ, ज्योति," विजयले उनको कार्नेमा पुगेर साउती मारे। "के तिम्रो श्रीमानलाई थाहा छ उनी कति भाग्यमानी छन्? कि उनले तिमी जस्ती सुन्दरीलाई यसें भोको राख्छन्?"

ज्योतिले काँपेको स्वरमा भनिन्, "उहाँ ... उहाँ धेरे काम गर्नुहुन्छ। उहाँ तपाईं जस्तो हुनुहुन्।"

"त्यो त मैले देखिसकें," विजय हल्का मुस्कुराए। उनको हात अब सिरकभित्र ज्योतिको सलवारको रेशमी कपडाभित्र पुगिसकेको थियो। "तिमी त तातिरहेकी छों। तिमीलाई एक आर्मीको गति बुझ्धे मान्छेको खाँचो छ।"

म मन्त्रमुग्ध भएर आफ़ो उत्तेजना दबाउँद हेरिरहेको थिएँ। अचानक ज्योति आफैले सिरकभित्र हात छिराइन्। एक छिन त मलाई लाग्यो उनले विजयलाई हटाउन खोज्दे छिन, तर त्यसपछि मैले उनको हात एक लयमा तल-माथि चलेको देखेँ। उनले विजयको
उत्तेजनालाई आफ़ो हातमा लिइसकेकी थिइन्।

विजयको घाँटीबाट एक गहिरो सुस्केरा निस्कियो। उनले कसैले नदेखोस् भनेर सिरकलाई अझ माथि सम्म ताने, तर मेरो कोणबाट सबे कुरा प्रस्ट देखिन्थ्यो। ज्योति अब पूर्ण रुपमा उनीतिर फर्किएकी थिइन्, उनका घुँडाहरु विजयको तिघ्रामाथि थिए र कुर्थाको अगाडिको भाग अलि माथि सरेर उनको गोरो छाला देखिइरहेको थियो।

ज्योति उनीतिर झुकिन, उनका ओठहस्ले विजयको घाँटीमा बिस्तारै टोक थाले। पोखराकी त्यो लजालु केटी अब हराइसकेकी थिइन; उसको ठाउँमा अब एउटी यस्ती महिला थिइन् जो आफ़ो श्रीमानले हेरिरहेको छ भन्ने थाहा पाउँदा पाउँद एक अपरिचितको स्पर्शमा रमाउन थालेकी थिइन्।

"विजय ... " उनले सुस्केर हाल्दे उसको नाम लिइन्। त्यो आवाजले मेरो शरीरमा बिजुलीको झड़का पैदा गरिदियो।

"मलाई देखाऊ," विजयले कडा र धोट्रो स्वरमा आदेश दिए। "यो कुर्थाभित्र के लुकेको छ, मलाई देखाऊ।"

काँपेको हातले ज्योतिले कुर्थाका बाँकी टाँकहर खोल्न थालिन्। उनले विजयलाई होइन, सिधे मेरो पिन्युँतिर हेरिरहेकी थिइन्। उनका आँखाहर चौंडा थिए, मानों उनी मलाई नहेरी नबस्न्न आग्रह गरिरहेकी थिइन्।

म त्यहाँ सुतिरहेके थिएँ, मेरो पिष्युँ अझे उनीहरूतिर फर्किएको थियो, तर मेरा हरेक इन्द्रियहर मेरो पछाडि रहेको त्यो जोडीमा केन्द्रित थिए। मेरो मुट केवल धडिकरहेको मात्र थिएन; यो त स्लिपर बेडको डस्न्नामा जोड-जोडले ठोकिरहेको थियो। यो त्यही पल थियो, जसका लागि मैले १८ महिनासम्म अनुनय-विनय गरेको थिएँ। मेरो अगाडि ज्योति-मेरी लजालु र संस्कारी ज्योति-एउटा यस्तो मान्छेको अँगालोमा पग्लिरहेकी थिइन्, जो हरेक हिसाबले मभन्दा बिल्कुलें फरक थियो।

तर जब यो वास्तविकतामा परिणत भयो, मेरो स्वामित्वको भावना र उत्तेजनाबीच युद्ध ने चल्यो। 'उनले साँच्चे यो गरिरहेकी छिन, मैले सोचें, 'उनले त्यो अपरिचितलाई आफूलाई छुन दिइरहेकी छिन्। मैले चुम्बनको एउटा चिसो र भिज्दो आवाज सुनें-त्यो गहिरो र
लामो चुम्बनको आवाज थियो। त्यसपछि फेरि सिरकको हलचल सुनियो।

"हामी झन्डें बस स्टपमा पुगिसक्याँ," विजयको आवाज निके धोद्रो र गहिरो थियो, जसमा एउटा कालो नियत लुकेको थियो। "अब एकेछिनमा बत्ती बल्छ। के तिमी रोकिन चाहन्छौ, ज्योति? कि यो ढोका खुल्नुअधि एक आर्मीको मान्छेले तिमीलाई कति टाढासम्म पुर्याउन सक्छ, त्यो हेर्न चाहन्छौं?"

मोबाइलको स्क्रिनमा मैले ज्योतिको प्रतिक्रिया देखेँ। उनको अनुहार रातो भएको थियो, कपाल लथालिड्ग थियो, र उनको कुर्था यति धेर खुलेको थियो कि उनको भित्री वस्त्र (bra) र गोरो छाला प्रस्टै देखिन्थ्यो। उनी अब मैले विवाह गरेकी त्यो साधारण महिला जस्ती देखिँदनथिन; बरु उनी त आफ़ो भित्र लुकेको अके रूप भर्खरे पत्ता लगाएकी कुनें कामुक सुन्दरी जस्ती देखिन्थिन्।

"नरोकिनुस्," उनले साउती मारिन्। इन्जिनको आवाजमा उनको स्वर मसिनो सुनिए पनि त्यसले मलाई सियोले घोचे झेँ घोच्यो। "उहाँ सुतिरहनुभएको छ। उहाँलाई थाहा हुँदैन।"

विजयलाई अब अर्को निम्तोको आवश्यकता ने थिएन। उनको हात ज्योतिको कुर्थाभित्र छियो, उनको नाड्गो कम्मरको तातोपन महसुस गदे बिस्तारै माथितिर सर्न थाल्यो। ज्योतिले आफ़ो शरीर बड्ग्याइन् र टाउको पछाडिको भागमा अडाउन पुगिन्। उनका
आँखाहरु कसिलो गरी बन्द थिए र आफ़ा सुस्केराहस्लाई दबाउन उनले ओठहर हल्का खोलेकी थिइन्।

मैले आफ़ो पाइन्टभित्र यस्तो तापक्रम महसुस गरँ जुन निके पीडादायी थियो। यो लुकेर हेर्ने थ्रिल (voyeuristic thrill) निके शक्तिशाली थियो, तर विजयको त्यो खस्रो हात मेरी श्रीमतीको लुगाभित्र छिरेको देख्दा मेरो मनमा अनेक कुरा खेलिरहेका थिए।

अचानक, बस एउटा ठुलो आवाजका साथ रोकियो। 'एयर ब्रेक' को सुसेली सुनियो र क्याबिनको बत्तीहरु फेरि बले, जसले कम्पार्टमेन्टलाई चम्किलो पहेंलो प्रकाशले भरिदियो।

"मुग्लिन! १५ मिनेट ब्रेक!" कन्डक्टर अगाडिबाट चिच्यायो।

सबै कुरा एके पलमा बदलियो। ज्योति हतार-हतार विजयको काखबाट उठिन्, उनको अनुहार डर र उत्तेजनाले फिक्का देखिएको थियो। उनले कामिरहेका औलाहस्ले आफ़ो कुर्थाको टाँक लगाउने प्रयास गरिन, तर उनी यति धेर डराएकी थिइन् कि टाँक लगाउन
पनि गाहो भइरहेको थियो। विजय भने आरामले खुट्टा खप्ट्याएर बसे, उनको अनुहारमा एउटा विजयी र कुटिल मुस्कान थियो। उनले मतिर हेरे, मानों म 'ब्युँझिएँ कि छैन भनेर चेक गदे थिए।

म बिस्तारै अर्कोतिर फर्किएँ र निन्द्राबाट भर्खरैं बिउँझिएको नाटक गदें आँखा मिच्र थालें। मैले ज्योतिलाई हेरँ, जो हतार-हतार आफ़ो कपाल मिलाउने कोसिस गरिरहेकी थिइन्।

"हामी आइपुग्यां र?" मैले सोधेँ, मेरो स्वर आफॅलाई पनि धोट्रो सुनियो।

"हजुर," ज्योतिले मतिर नहेरीकन भनिन्। उनको स्वर निके नर्भस थियो। "म ... म एकछिन शौचालय जानुपर्छ।"

जब उनी निस्कनका लागि उठिन, हाम्रो कम्पार्टमेन्टको ढोका बाहिरबाट खुल्यो। कन्डक्टरसँगे एकजना नयाँ यात्री उभिएका थिए-करिब २० वर्षको उत्तरार्धमा रहेका ती युवकले छालाको ज्याकेट लगाएका थिए र काँधमा ठुलो झोला भिरेका थिए।

"यी चौथो व्यक्ति हुन," कन्डक्टरले विजयको माथिल्लो सिट देखाउँद भन्यो।

ती नयाँ केटाले त्यो सानो ठाउँमा चारैतिर हेरे। उनको नजर ज्योतिको लथालिड्ग अवस्थामा अडियो-उनको कुर्था अझे राम्ररी मिलिसकेको थिएन र चुम्बनका कारण उनका ओठहर सुन्निएका थिए। त्यसपछि उनले विजयको त्यो गर्विलो अनुहारलाई हेरे, र अन्र्यमा मतिर हेरे। उनको ओठमा एउटा कुटिल र सबै कुरा बुझे जस्तो मुस्कान फैलियो।

'आशा छ, मैले तपाईंहस्को केही कुरामा बाधा पुर्याइनँ," ती नयाँ व्यक्तिले निके अर्थपूर्ण स्वरमा भने।

ज्योति जिल खाइन्। उनले पालेपालो मलाई, विजयलाई र ती नयाँ युवकलाई हेरिन, जसले अहिले उनको बाहिर निस्कने बाटो थुनिरहेका थिए। अब यो खेल बदलिएको थियो। त्यो "एक पटकको कुरा" अब अझें जटिल र भीडभाडपूर्ण हुन लागेको थियो।